همه رو برق، ما رو گاز ادیسون

پدر و مادرم از همون اول خلقتم بنای تربیتیشون بر این مبنا بود که من رو خودساخته و قوی بزرگ کنند. هیچوقت خواستههام به راحتی اجابت نمیشد. یادمه من مدتها در حسرت داشتن یه سیستم خوب بودم که قابلیت نصب بازیهای روز رو داشته باشه. و پس از سالها که به لپتاپ شخصی رسیدم، دیگه هیچ علاقهای برای بازی کردن با هیچ کنسولی رو نداشتم. در حالیکه پسرخالهی نُنُرَم همیشه از نعمت سیستم آپدیت بهرهمند بود و حالا هم همه رو برق، ما رو گاز ادیسون...

دیشب بهرام رادان و سردار رادان و مسعود رایگان و افسانه بایگان اومده بودند پشت در اتاقم و گیر داده بودند که پاشو. منم حرص میخوردم که آخه اینا منو چیکارم دارند؟ چرا اصرار دارند بیدارم کنند؟ آخرش بیدارم کردند ولی وقتی در اتاق رو باز کردم، دیدم هیچکس پشت در نیست. دوباره خوابیدم. اینبار مهدی- پسرِ پسرعمهم- رو دیدم که نشسته بود یه گوشه و گریه میکرد. بار آخری که دیده بودمش، یه بچهی کوچولوی ۴-۵ ساله همه رو برق، ما رو گاز ادیسون...